Latijnse spreuken en hun verhaal

Pecunia non olet (Geld stinkt niet)
Keizer Vespasianus (9 na Chr. - 79 na Chr.) stelde in Rome een belasting in op het gebruik van openbare toiletten. Daarbij liet hij soldaten de tonnen met urine bewaken, om ze door te verkopen aan leerlooiers die de urine gebruikten bij hun werk. Toen zijn zoon hierover opmerkte dat dit gedrag een keizer onwaardig was, liet Vespasianus hem aan een handvol goudstukken ruiken en stelde de vraag: 'Stinkt dit?' Zo ontstond het gezegde 'Geld stinkt niet'.

Alea jacta est (De teerling is geworpen)
Toen de Romeinse generaal Julius Caesar na een veldtocht met zijn leger naar Rome terugkeerde, hoorde hij onderweg dat hij ontslagen zou worden. Caesar moest volgens een oude afspraak zijn leger ontbinden vóór hij het riviertje de Rubicon over zou steken. Op overtreding van deze regel stond de doodstraf. Caesar besloot om de afspraak te negeren en een burgeroorlog tegen de Romeinse regering te beginnen. Bij het oversteken van de rivier zei hij: 'Alea jacta est', waarmee hij bedoelde dat er geen weg meer terug was.

Errare humanum est (Vergissen is menselijk)
Dit gezegde is afgeleid van een uitspraak van de Romeinse redelaar Cicero. Letterlijk vertaald zei Cicero: 'Ieder mens kan zich vergissen, maar alleen een gek blijft in zijn vergissing volharden.' De volledige spreuk luidt dan ook: 'Errare humanum, persevare diabolicum.' Uit welbegrepen eigenbelang laten degenen die zich vaak vergissen het tweede deel liever weg.

Uit: Het grote boek van de kleine feiten