Het neskèske van ome Sjeng

"Ik was juist van mijn motor afgestapt om op een terras een koele dronk te nemen. De zon verschroeide de trillende aarde, de weg zinderde. Het was erg heet, 44 graden. De hitte deed pijn."

Frans Diederen zit op zijn praatstoel en vertelt honderduit over een van zijn reizen door Europa. Enthousiast etaleert hij zijn voorliefde voor Spanje en Portugal en ooit is hij van plan geweest om in Portugal te gaan wonen.

Zijn oom Sjeng Mevis stak daar echter een stokje voor. Hij bood hem zijn stulpje, met het naambord 't neskèske, op het einde van de Grootgenhouterstraat voor zo'n laag bedrag aan, dat Frans geen nee kon zeggen.

Frans herinnert zich hoe hij als jongen met zijn oom door de velden wandelde. En hoe ome Sjeng met zijn prachtige stem de liedjes zong die hij uitkoos. Favoriet was: "Allein, wieder allein", steeds weer ontroerend.

Tussen zijn reizen door woont hij daar nu al negentien jaar. Aan de muren schilderijen van eigen hand. Groot en gedetailleerd spreken ze van vergankelijkheid, weemoed en nostalgie.

Dan zijn er de landschappen met kastelen en ruïnes, vreemd in elkaar stekende gebouwen met scheuren, pilaren en spitsbogen die bijna altijd de achtergrond vormen voor een mens die er niet in thuis hoort maar prachtig uitgedost aanwezig is. Romantiek ten top! Allemaal te zien op zijn website www.fransdiederen.nl .

Over zijn schilderijen zegt Frans:

"Het esthetische van de vergankelijkheid, dat is wat ik wil uitdrukken in mijn werk."

Genhout raakt hem kwijt!

De onrust in zijn bloed, zijn drang naar vrijheid en zijn hang naar het einde van de lange rechte weg die geen einde heeft, versterken zijn hunkering naar een land waar de welvaart mens en omgeving nog niet verpest heeft.

"Nederland is verstopt, vol lawaai en de samenleving hangt van regeltjes aan elkaar," zegt hij.

Roemenië, dat gaat het worden.

"Ik ga er integreren. Ik ga de taal leren. Dat kan niet zo'n probleem zijn want het Roemeens schijnt tegen het Spaans aan te leunen. Die taal spreek ik vloeiend dus veel moeite zal het me niet kosten."

Het klinkt allemaal optimistisch. Das Glück ist da wo ich nicht bin.

"Laat mij mijn leven leiden!"

Zijn huis heeft hij al verkocht en binnenkort gaat hij op verkenning in het land van zijn dromen. Met het vliegtuig, weliswaar. Maar straks wil hij verhuizen en er wonen. Een goede kennis heeft een voorlopig onderkomen voor hem gezocht en van daaruit kan hij verder zijn plan trekken.

Sibiu, dit jaar cultuurhoofdstad van Europa (samen met Luxemburg), open uw poorten en ontvang welwillend kunstenaar Frans Diederen, de man die wij node uit Genhout zien vertrekken.

En ome Sjeng? Die kijkt weemoedig neer op zijn lege neskèske en neuriet "Allein, wieder allein".

A.G.