Belgische kasseien in Kleingenhout
De boerenfox begroet me vriendelijk als ik de binnenplaats betreed.
Ik wijs op de oude trekbel bij deurpoort waardoor ik gekomen ben.
"Van de vlooienmarkt in Tongeren," verduidelijkt Jan.
Via een ruime gang komen we in de keuken.
Twee jaar met vier personen bivakkeren in een keuken, een woonkamer en één slaapkamer met een wel heel eenvoudige keukeninrichting als enige woonluxe.
"Luxe douchen en c.v.? De teil stond vaker op de keukenvloer, lekker dichtbij de knisperende houtkachel," lacht Jan
Dat was van 1992 tot 1994 de situatie van de familie Douven uit Kleingenhout.
"We kwamen uit een keurig twee-onder-een-kap-huis in Neerbeek en belandden van de ene dag op de andere in de troep," voegt hij eraan toe. Dan wenkt hij me mee naar het naastgelegen vertrek.
"Ik moet je wat laten zien."
Het is duidelijk een werkkamer, de computer op het bureau staat nog aan.
"Hier hebben we twee jaar met vier man geslapen," zegt hij met een veelbetekenende uitdrukking op zijn gezicht.
"We hadden de boerderij te koop gezien in de krant en "even kijken wat het is", mondde al gauw uit in een koop."
Glimlachend vervolgt hij: "Tijdens ons afscheidsfeestje kwamen onze vrienden aanzetten met een kruiwagen mest, een korf kippen en twee schapen. Stel je voor! Het hele zootje in die keurige doorzonkamer!"
We zijn inmiddels weer terug in de ruime, gezellige keuken -compleet met schouw - van de monumentale boerenhoeve uit het jaar 1803.
De familie Douven kocht het destijds in slechte staat maar met als voordeel dat er weinig aan verpest was. Het pand bleek bovendien een rijksmonument te zijn.
Ik ben onder de indruk van wat ik hoor en zie. Dat kost nogal wat, schiet het door mijn hoofd.
Jan raadt mijn gedachten.
"Zonder subsidie en héél veel zelfwerkzaamheid kan een particulier dit niet doen," klinkt het beslist.
Onder leiding van de architect uit Genhout begonnen ze na Pinksteren 1992 zelf met het voorbereidende werk.
Een aannemer werd aangetrokken en als eerste was daar het grote karwei van het dak.
Successievelijk kwamen de bovenverdieping en de benedenverdieping aan de beurt.
"Dat waren soms toestanden," glimlacht Jan, "mijn vrouw Annie heeft vaak genoeg in de stal moeten koken. Ja, zonder haar inzet zouden we dit huis niet kunnen onderhouden. Ze heeft er bijna een dagtaak aan."
Intussen is het gezin Douven al aardig geworteld in de Genhoutste gemeenschap.
Jan is actief als bestuurslid van de buurtvereniging en bovendien een trouw lid van de volleybalclub. Dochter Anika zingt bij Cosi Cantare en helpt sinds enkele jaren bij het kindervakantiewerk.
Aan de binnenplaats grenst de ruimte waarin enkele oldtimerbrommers staan.
"Een hobby van mijn zoon Sem en mij," lacht Jan. "Bovendien ben ik bezig met paardrijles. Ik ben dan wel op een boerderij groot geworden, maar ik mocht nooit langer op een paard zitten dan van de stal naar de wei."
En terwijl ik mijn fiets pak, hoor ik in gedachten al hoefgekletter op de Zutendaalse kasseien van de binnenplaats.
A.G.
