De Franse droom van Harrie Bruls
We schrijven het jaar 1950 als de veertienjarige Harrie Bruls zijn eerste schreden op de gewijde grond van de Grande Champagne van Cognac zet.
Zijn ouders hebben hun boerderij met gemengd bedrijf in Nuth geruild voor een chateau in de fameuze streek van Frankrijk waar de cognac geproduceerd wordt.
De familie, bestaande uit vader en moeder en zestien kinderen, storten zich vanuit de vertrouwde omgeving van koeien, aardappelen en fruitboompjes in de wereld van wijngaarden, druiven en destilleren. Daar zullen ze vanaf december tot maart met hun alambics de ziel uit de jonge witte wijnen destilleren om het eau de vie te verkrijgen, dat in eikenhouten vaten omgetoverd wordt in de godendrank cognac.
Ga er maar aan staan!
Met ijver, toewijding en noeste arbeid lukte het de familie om een redelijk bestaan op te bouwen. Doch spoedig trokken donkere wolken zich samen boven het florerende bedrijf. Moeder leed aan heimwee en de invloed op haar gezondheid was dermate, dat het gezin na zeven jaar werd gedwongen terug te keren naar de oude hofstede in Nuth. De Franse droom was voorbij.
Harrie vertelt het verhaal met spijt in zijn stem en er klinkt een onbestemd verlangen door naar de tijd van weleer toen hij de Franse taal vloeiend leerde spreken en hem kunde en kennis met betrekking tot zijn geliefde drank met de paplepel werden ingegeven.
We zitten gezellig te praten aan de huiskamertafel als mijn gastheer plots de kamer verlaat, de kelder induikt en weer verschijnt, een paar flessen onder de arm. Dat wordt proeven!
Een vin de pêche van eigen maaksel kabbelt even later genadig langs onze smaakpapillen en laat een veelbelovende impressie na.
"Natuurlijk heb ik er een cognac in verwerkt, maar ook nog iets anders."
Hij wil me het geheim wel vertellen, als ik het maar niet openbaar maak.
De vin de pêche wordt gevolgd door een pineau de Charente. Het fonkelend rode vocht is gecreëerd door een goede vriend uit Frankrijk en het laat een eveneens verrukkelijke smaakindruk achter. Enthousiast deelt Harrie mee dat ze bestaat uit most en oude cognac en 18% alcohol bevat.
"Ik moet je nóg wat laten proeven", zegt hij op geheimzinnige toon. Hij staat op en loopt de voorkamer in. Met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht en een fonkelende kristallen karaf in zijn hand komt hij terug.
Even later brengt een zachte Martellcognac onze papillen definitief in verrukking…
Voor ik weg ga, wordt me toegestaan af te dalen naar de kelder.
Tot mijn verbazing ontdek ik, verborgen achter enkele flessen van de beroemde kok Paul Bocuse, een X.O, een cognac van minstens 25 jaar oud. En amper van de verbazing bekomen, toont Harrie me een fles met cognac uit 1914, 1920 en 1946.
Als ik daarna enigszins verbijsterd op mijn fiets stap, zie ik dat het is gaan regenen. Ik vergeet het zadel te drogen maar merk dit pas als ik thuis ben.
A.G.
