En toen sloeg het campervirus toe

"Ïn 1985 maakten we met vrienden een vierweekse camperreis door Amerika. Aan de westkust, Californië en Texas en zo. En zo is het gekomen: mijn vrouw en ik zijn beiden verkocht en verknocht geraakt aan het trekken met een camper."

Jan Frints lacht minzaam. De goede herinnering aan die eerste reis is hem van het gezicht af te lezen.

Ze lieten er geen gras over groeien…

Spoedig na hun terugkomst stond het onderstel van een VW-Lt op de oprit aan de Hubertusstraat en duizend uur noeste arbeid later was hun eerste camper klaar voor gebruik.

Het avontuur kon beginnen.

"Er zijn zoveel mooie plekken in Europa," mijmert Jan. "Frankrijk, Spanje, Italië……en meer…."

De wijze waarop hij verder vertelt, onderstreept zijn woorden die uiting geven aan een gevoel van weldadige geluksbeleving. Gepassioneerd wil hij mij overtuigen van de schoonheid van het leven onderweg.

"Een soort van zigeunerbestaan," legt hij uit. "Kamperen aan de bosrand of aan een riviertje of kloof… Op vakantie gaan is een hobby van ons geworden."

Alle vrije dagen worden opgespaard om optimaal van het vakantieleven te kunnen genieten. Het is echter niet zo, dat ze nu alleen maar met de camper erop uit trekken. Nee, naar een land als Turkije kun je veel beter met het vliegtuig gaan.

Sinds enkele jaren staat er een nieuwe camper naast het huis. Merk Eura Mobil. Gemaakt in Duitsland, in Sprendlingen. Op een onderstel van Fiat.

"Een schitterende machine,"zegt Jan met een twinkeling in zijn ogen. "Alles zit erin en erop en eraan."

Nederland is geen campervriendelijk land, is zijn stellige mening.

Hij is vooral begeesterd van Frankrijk. Er zijn daar vele kleine, leuke sta- en parkeermogelijkheden met goede voorzieningen op de mooiste plekken.

"Nog even," zegt hij -er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht-, "en we gaan op wintervakantie naar Frankrijk. Skiën. Als je geluk hebt, kun je daar met de camper parkeren vlak naast de piste."

A.G.