Een merkwaardige gebeurtenis.

We schrijven 17 september 1944, de bevrijdingsdag van Genhout.

´s Morgens om vier uur wordt pastoor Welters wakker van een krakend, geheimzinnig en langzaam voortgaand geluid. Turend in de duisternis ontwaart hij hoe er een legertros door Genhout schuift.

Zijn hart begint opgewonden te slaan. Zouden dat de Amerikanen zijn?

Hij krijgt de neiging een welkomsgroet te roepen. Zo van: "Good morning, boys. Welcome!"

De colonne stopt en even later hoort hij: "Durchfahren!"

Het commando wordt doorgegeven tot in Klein-Genhout.

Het waren dus nog de Duitsers.

Pastoor Welters huiverde. Hij moest er niet aan denken wat er gebeurd kon zijn als hij geroepen had.

Dan klinken voetstappen vanaf de weg. In de tuin voor de pastorie hoort hij zachte stemmen en het geluid van graven met schoppen in de grond. Tevergeefs poogt de pastoor iets te onderscheiden in de nachtelijke duisternis..

"Ze zullen wel versterkingen aanleggen rondom de kerk," denkt hij. "Ze hebben immers ook al ongevraagd een observatiepost met telefoons in de toren geplaatst."

Om half zeven wordt er gebeld. Er verschijnt een Duitse officier voor de deuropening met de mededeling dat ze een dode kameraad willen begraven en of de pastoor bij de begrafenis tegenwoordig wil zijn. Voor de ouders van de gesneuvelde zou het een troostende gedachte zijn, te weten dat er een priester bij de begrafenis van hun zoon aanwezig was.

De pastoor stemt toe en spreekt ook nog een woordje.

En zo rustte er een gesneuvelde Duitse soldaat op het mooiste plekje van de tuin, oorlogskruis en staalhelm op het graf.

Enkele dagen na de bevrijding is hij in gewijde aarde begraven op het kerkhof.

Historische gegevens: Genhout, van "hoochlant" tot parochiegemeenschap.