Charles strooit met sneeuw

Oktober 2002

Een select gezelschap van nieuwsgierigen die felle kou trotseerden, wachtte met een zekere waakzaamheid op beweging van het hijskoord. Over wat eens de speelplaats was, liep de directeur van de school druk heen en weer tussen bouwkeet en werkplek. Verbaasd over de onverbiddelijkheid waarmee hij de omstanders buiten hield, waagde ik hem toch te vragen een kijkje te mogen nemen op de plaats waar de fresco uit de muur gezaagd werd.

Nee, dus…! Glimlachend.

Ook de aanwezige pers ving bot.

Berustend begaven we ons in lijdzame afwachting terug naar de veilige plaats waar ook de anderen zich bevonden.

Eindelijk… de kabel bewoog en tergend langzaam verrees de ingepakte muurschildering boven het deels gesloopte dak van de school.

Terwijl de fresco daar hoog in de lucht zweefde, begon het aarzelend te sneeuwen. Het was alsof Charles Eyck zelf een feestelijk tintje wilde geven aan de verhuizing van zijn werkstuk.

Even later zette de kraan met uiterste nauwkeurigheid zijn kostbare last feilloos op een transportwagentje. Een routineklus, naar het leek.

Sterke armen van bedreven bouwvakkers en slopers duwden de kar in de richting van de deur van de St.-Hubertuskerk. De laatste hindernis in de vorm van de trappen werd genomen en triomfantelijk reed het kunstwerk de kerk binnen op weg naar zijn voorlopige bestemming, de zijkapel.

A.G.